Παρασκευή, 12 Σεπτεμβρίου 2014

Ω, ΨΥΧΗ ΜΟΥ, ΠΗΝΕΛΟΠΗ !

Ω, ψυχή μου, Πηνελόπη!


Ευχαριστώ που ύφαινες  της πραγματικότητες στο φυσικό ,
και τις διέλυες στην αστρική νύχτα της Γης,
ώστε να μην έρθει το Τέλος του σχεδίου χωρίς  εμένα!

Όταν είχαμε την πρώτη επαφή μας , γεννησαμε το βρέφος μας, τον Τηλέ-μαχο!


Εγώ ο Οδυσσέας έφυγα από σένα για τον σκοπό μου,
για τον πόλεμό μου, και αυτός ο υιός μας μεγάλωνε!

Εγώ σε ξέχασα , από τη λήθη του λωτού!

Την περιέργεια να ακούσω τις εσωτερικές μου Σειρήνες!

Τη ταύτιση με τα χοίρους της βρωμιάς!

Τη  γοητεία μου με τη Μάγισσα !

Τον εγκλωβισμό μου στη σπήλια του Κύκλωπα, που παρολίγον έλειψε να με φάει!

Αναγκάστηκα να τον κοροϊδέψω να τον  ταΐσω....αρκετά,  ώστε το θεριό να κοιμηθεί,
 και μετά να γίνω αόρατος κάτω από το σύστημα του το ίδιο που τον έτρεφε...

 για να δραπετεύσω και να συνεχίσω το ταξίδι προς εσένα καλή μου...πιστή Πηνελόπη!


 Και έφτασε το σημείο στα Άστρα...
Το παιδί μας μεγάλωσε, ο υιός μου ο Παρατηρητης!

Εκείνος  μπορεί να βλέπει μακρυά, από  πάνω, ουδέτερα, τον πατέρα του,
γιατί έχει κομμάτι απο εσένα στην απόσταση και κομμάτι απο μένα στην όραση!

Περιμένει τον πατέρα του , ενώ αυτός είναι μαζί σου, καλή μου Πηνελόπη!

  Περιμένει πότε θα τον δει απο κοντά
να πιαστούνε χέρι χέρι, να συν-εργαστούν !

Και μόνο μαζί παρατηρητής και πρωταγωνιστής, παιδί και πατέρας  , μπορούμε να νικήσουμε τους μνηστήρες της ψυχής μου!

Θα φανερωθεί το μεγαλείο μου, μέσα στα 12 Σύμπαντα που περνά η Ακτίνα Δημιουργίας μου για να ενωθεί με την Πηγή!

Εκεί είναι που με κατάλαβαν οι αποκομμένο!

Και διαλύθηκαν τα κυκλώματα, από τον Κεραυνό της Πηγής!

 Οι  μνηστήρες της ψυχής μου, κει είδαν το τέλος τους!



Και μετά  με δάκρυα συγκίνησης,
η Τριάδα Εγώ , Εσύ και ο Υιός μας,
 γίναμε ΕΝΑ!




Ειρήνη σε όλους !